Една недела по стартот на американската воена операција „Епски бес“ против Иран, во Вашингтон е сè поочигледно дека администрацијата на претседателот Доналд Трамп не успева да понуди јасно и доследно објаснување за причините за конфликтот и неговите конечни цели. Според изјавата што Трамп ја даде при објавата на војната на 28 февруари, операцијата беше опишана како одбранбен одговор на „децении иранска агресија“, но исто така и како нанасяње удар на ракетниот потенцијал на Иран, со цел да се овозможи на Иранците да ја „вратат својата земја“. Во истото обраќање, Трамп ја истакна кампањата и како напор за спречување на „непосредна нуклеарна закана“.
Некоја порака подоцна, неговата реторика се прошири. Во разговор со медиумите, Трамп спомена два крајно различни сценарија – од долгорочна војна која би можела да доведе до пошироки последици, до брзо завршување со ограничени удари во рок од „два-три дена“, оставајќи отворена можноста за кратка казнена операција. Сите овие несогласувања доведоа до конфузија. На 1 март, на неформален брифинг за членовите на Конгресот, претставници од Пентагон изјавиле дека Иран не планира да нападне американски сили или бази освен ако прво не биде нападнат од Израел – изјава што ја поткопува тезата за „непосредна“ закана што ја повторуваа претставниците на Белата куќа.
На првата прес-конференција во Пентагон по почетокот на ударите, министерот за одбрана Пит Хегсет ја опиша мисијата како точно дефинирана: уништување на иранските офанзивни ракети и нивното производство, со цел да се спречи Иран да дојде до нуклеарно оружје. Но, иако тој тврди дека ова не е војна за промена на режимот, неговите изјави оставија впечаток на спротивна порака.
Не долго потоа, државниот секретар Марко Рубио изнесе поинакво тълкование: Вашингтон знаел дека Израел планира едностран напад врз Иран и дека Техеран однапред дал упатства за автоматски одговор на американските сили. Според тоа, САД делувале „превентивно“ за да спречат поголеми загуби. Следниот ден, Трамп ја отфрли таа верзија, тврдејќи дека одлуката била исклучиво негова и дека мотивот бил убедувањето дека Иран ќе нападне прв. Со тоа, во јавноста се ширеле најмалку три различни теории: непосредна нуклеарна опасност, можноста од ирански напад поради израелска акција или самостојна подготвеност на Иран за напад.
На вториот брифинг во Пентагон, Хегсет изјави дека иранскиот режим е „готов“ и најави систематско уништување на воените капацитети. Исто така, тој воведе ново оправдување: тврдење дека Иран се обидел да го убие Трамп, а дека наводно е убиен и командант на единица на Револуционерната гарда што стоела зад план за атентат.
Конфузијата достигна врв на петокот, кога Трамп изречи максималистичко барање – „безусловно предавање“ на Иран – и говореше за иднина во која по „избор на голем и прифатлив лидер“, Иран може повторно да биде „вратен од работ на уништувањето“. Портпаролката на Белата куќа, Каролин Ливит, потоа се обиде да го поедностави значењето на пораката, тврдејќи дека „безусловното предавање“ во основа значи Иран да престане да претставува закана за САД.
Во текот на сите овие пораки, од Пентагон до Белата куќа, останува впечатокот дека во врвот на американската власт се води некоја паралелна борба за тоа која интерпретација ќе стане официјална: ограничена воена операција со конкретни цели, долгорочно стратешко ослабување на иранските капацитети или политички проект што директно ја допира иднината на иранската власт.
